Dit was de Tirreno Adriatico 2026: chaos, gravel en genot

De Tirreno-Adriatico geldt elk jaar als een graadmeter voor het voorjaar en de rest van het wielerseizoen. In de Italiaanse etappekoers komen meerdere profielen van renners naar voren, van sprinters tot klassementsrenners en klassieke renners die naar hun topvorm toewerken. Daarom halen we de opvallende momenten naar voren om te onthouden voor de rest van het seizoen.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Ineos Grenadiers mist hun start niet

Met maar liefst drie renners in de top vijf van de openingstijdrit laat Ineos meteen zien dat ze hard hebben gewerkt aan de tijdrit. Filippo Ganna won voor de vijfde keer de tijdrit in de Tirreno-Adriatico.

Thymen Arensman is ook goed uit de startblokken geschoten, met de beste tijd van de klassementsrenners en een tweede plek achter zijn ploeggenoot. Hij kon zijn power beter kwijt op de tijdritfiets dankzij een nieuwe houding waar deze winter aan is gewerkt. Voor de rest van het seizoen belooft dit veel voor Ineos Grenadiers en hun tijdritambities. Met deze dominantie in tijdritten laat Ineos zien dat ze over PK's beschikken die hen meer vertrouwen zal geven om ook in klassiekers en rondes sterk op te treden.

Nederlands succes en ongeluk

De sterrato van Piano di Cappellini maakte de koers in de tweede etappe spectaculair. De gravelstrook, die deed denken aan de Strade Bianche, zorgden voor de nodige gebeurtenissen.

Een mooi beeld gaf even hoop dat Julian Alaphilippe weer mee kon doen met de besten. Al gauw veranderde dat beeld toen Mathieu van der Poel antwoordde en nog een cartouche plaatste. Zo reed hij weg met Isaac Del Toro en Giulio Pellizzari.

Del Toro nam de kop over en zette Van der Poel en Pellizzari onder druk. In een bocht gleed hij bijna onderuit en zelfs Van der Poel kon zijn fiets maar net recht houden, zoals alleen hij dat kan. Thymen Arensman reed ondertussen achter de drie leiders en ging in dezelfde gladde bocht wél tegen de grond. Tot zover de grote klassementsambities van Arensman.

Dan komt toch weer de discussie naar voren: horen zulke stroken thuis in etappekoersen?

Van der Poel wist op de grote gladde steden, al driftend, naar de winst te sprinten en zorgde zo toch voor Nederlands succes. Op een moeilijke aankomst laat hij al vroeg zien dat hij in super goede doen is.

Tobias Lund Andresen: nieuwe stap loont

De derde dag was een dag voor de sprinters. Met mannen als Milan, Philipsen en Magnier stonden de snelste mannen van dit moment aan de start. Het leek daarom vanzelfsprekend dat een van deze namen zou winnen.

Met ingang van de laatste kilometer had Decathlon CMA GCM de beste papieren met nog vier mannen in de sprinttrein. Veel vertrouwen dus voor Andresen, die heel slim van achter zijn eigen de lead-out Milan er tussen wist te plaatsen. Zo gebruikte hij de sterkste sprinter als lead-out. Hierdoor kon Andresen laat aangaan en overtuigend zijn derde WorldTour-zege pakken: waarmee hij laat zien een stap te hebben gemaakt naar de topsprinters. Zoals ook in de terugblik op Parijs-Nice 2026 word gezegd lijkt de sprinttop uit te dijen in de positieve zin van het woord.

Van Aert toont zich, en Van der Poel overklast alles en iedereen

In aanloop naar Tortoreto, de beslissende klim van etappe 4 in de Tirreno-Adriatico, laat Visma | Lease a Bike zich zien door met Matteo Jorgenson Wout van Aert over de klim te loodsen. Het was de eerste keer dit seizoen dat we Van Aert weer zo van voren zagen.

Met een finale die vergelijkbaar is met grote klassiekers leek dit een goede stap. Alleen gooit hij misschien zijn eigen kaarten in de prullenbak? In de laatste kilometer waren er twee aanvallen waar Van Aert op reageerde, terwijl Van der Poel in zijn wiel zat en zo ideaal gelanceerd werd.

Op maar liefst driehonderd meter ging Van der Poel aan en overklaste hij alles en iedereen door met meer dan een fietslengte voorsprong te winnen. Had Wout dit spannender kunnen maken?

Van een harde val en willen stoppen naar na vijf jaar weer een koers winnen

In etappe 5 reed een kopgroep weg met enkele grote namen. De mannen van Alpecin-Premier Tech reden hard om weg te blijven, maar konden het niet waarmaken. Valgren en Alaphilippe reden weg en iedereen dacht: deze is voor Alaphilippe. Toch brak hij en de ijzersterke Valgren reed solo naar een emotionele overwinning.

Na een harde valpartij vier jaar geleden, een jaar in het opleidingsteam om terug te komen en een depressie, is hij weer eens de beste op het hoogste niveau.

Daarachter waren het de verwachte namen: Del Toro en Jorgenson. En een ijzersterke Johannessen. Na een aanval werd hij teruggepakt, maar hij werd toch nog vierde. Een man die vaak wordt vergeten, maar zeker iemand om in de gaten te houden. Na vorig jaar zesde te zijn geworden in de Tour de France bevestigt hij dat hij constant is en kan meevechten voor podiums in grote meerdaagses en mogelijk zelfs grote rondes.

De koninginnenrit: een spektakelstuk

Clément Braz Afonso is voor velen een onbekende naam, maar dit jaar een renner die erg sterk rijdt. Met een 16e plek in de Strade Bianche en een 8e plek in het klassement van de Ruta del Sol reed hij al een paar goede resultaten. Hij stond voor de rit 16e in het klassement en koos voor de aanval.

Hij bleef erg lang voorop en werd pas op zeven kilometer van de finish ingelopen. Een naam om te onthouden voor dit seizoen.

Wout van Aert toonde zich ook weer. Hij lijkt beter en beter te worden en viel zelfs nog aan om Jorgenson te helpen. Bij de favorieten ging Pellizzari als eerste aan en pakte een mooi gat, maar Del Toro bewees opnieuw dat hij de sterkste was en reed het dicht. Jorgenson ging vroeg aan, maar kon het niet afmaken tegen de ijzersterke Del Toro, terwijl Johannessen nipt tweede werd.

Van der Poel maakt het moeilijk, maar kan een sprint niet ontlopen

Van der Poel was erg actief in de laatste etappe om de andere sprinters het moeilijk te maken voor zijn sprinter Phillipsen en had zo een zware dag als laatste voorbereiding richting Milaan-San Remo. Toch leek het een sprint te gaan worden.

Tot een late uitval van Abrahamsen. De sterke Noor verraste bijna de sprinters met een late aanval, maar kwam net te kort, hij bewijst hier dat hij nooit onderschat moet worden, zeker niet in zware omstandigheden als de klassiekers.

Wat geen verrassing was: Milan won opnieuw en bewees dat hij de snelste sprinter van het veld was. Helaas vielen andere topfavorieten Magnier en Philipsen en konden zo niet meesprinten.

Wel was er een opvallende naam op de derde plek, Laurenz Rex. Eerder dit jaar liet hij al mooie dingen zien tijdens Kuurne-Brussel-Kuurne (zesde) en de Samyn Classic (tweede). Opnieuw bewees hij dat hij een man is om in de gaten te houden tijdens de klassiekers.

Met Del Toro als eindwinnaar laat hij opnieuw zien dat hij tot de absolute wereldtop behoort. Het wordt interessant om te zien wat hij kan tijdens de klassiekers en de Tour de France, naast Pogacar.