Fietsen in het Zillertal #3 | Het mooiste stuwmeer van Oostenrijk

Het Zillertal. Gelegen in het westen van Oostenrijk, deelstaat Tirol. Een veelzijdige, populaire vakantieregio, die met name bekendstaat als één van de meest toonaangevende wintersportgebieden ter wereld. Maar het gebied is méér dan dat. Ook fietsmogelijkheden zijn er legio, zo kunnen we na een verkenning c.q. bezoek ter plaatse zeker concluderen!

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 uur de top 5-artikelen!

In het eerste deel van deze reeks artikelen over fietsen in het Zillertal benoemden we het al even: deze regio leent zich zeer zeker perfect voor de fietssport, en dan zelfs met een flinke variëteit aan mogelijkheden. Gevat in een spreekwoordelijke notendop betekent dat het concreet het volgende: genieten van idyllische alpenweiden, fietsen en volledig stukgaan op wegen die steiler en venijniger zijn dan je misschien vooraf zou denken én volledig tot rust komen langs kabbelende beekjes behoren stuk voor stuk tot de fietsreceptuur van het Zillertal.

Zillertal: de eindigheid van de dalweg

Waar deel twee vervolgens specifiek ging over alle facetten rond één van de meest iconische fietsroutes in de omgeving, de Rennrad Gerlosrunde (170 kilometer, 2300 hoogtemeters), gaat dit artikel dan weer dieper in op een aantal zogeheten 'verborgen pareltjes' in het Zillertal. En daarbij speelt vooral één van Oostenrijks mooiste stuwmeren een grote rol!

Het Zillertal is voor de fietser een wonderschone, maar tegelijkertijd ook 'aparte' plek. Door de unieke ligging en de eindigheid van de dalweg - je botst op een gegeven moment simpelweg tegen een bergmuur (en bijbehorend skistation op) - is het relatief moeilijk om rondjes te fietsen waarbij je niet meermaals over het zelfde pad rijdt.

Retourfietsen in het Zillertal

De Rennrad Gerlosrunde is dan, zoals we beschreven, een goed alternatief. Probleem daarbij is echter dat het meteen een ronde van bijna 200 kilometer wordt. Voor kleine(re) rondjes in het Zillertal zul je dus toch al snel genoegen moeten nemen met heen en weer rijden over het zelfde stuk. Eén specifieke col, berg of POI uitkiezen, daarnaartoe rijden en vervolgens terugkeren is aldaar dus allesbehalve een zeldzaamheid. Voor sommige fietsers misschien een smetje, al nemen de schilderachtige uitzichten dat gevoel waarschijnlijk al vrij snel weg.

© Youri van den Berg

Het is geweldig fietsen in het Zillertal!

Goed, wat zijn dan leuke punten om in retourvorm naartoe te cruisen als je met je hebben en houwen gestationeerd bent in het Zillertal (pak hem beet in Zell am Ziller, aan de voet van de Gerlospas). Dat zijn er in principe legio en het is natuurlijk maar net waar je naar op zoek bent. Ik koos er recentelijk voor om naar twee van Oostenrijks mooiste stuwmeren en -dammen te fietsen.

Het uiteinde (of juist begin) van het Zillertal: het Zillergründl-stuwmeer

Je hebt in het zuidelijke deel van het Zillertal eigenlijk twee smaken op het gebied van stuwmeren (noem het de crème de la crème van de Alpen-stuwmeren). Het stuwmeer Zillergründl en het stuwmeer Schlegeisspeicher, waarbij eerstgenoemde kaarttechnisch het zuidwestelijke uiteinde van het Zillertal vormt en laatstgenoemde het zuidoostelijke uiteinde.

In dit artikel licht ik met name de Zillergründl-bestijging toe. De Zillergründl-dam is een boogdam en de op één na hoogste dam van Oostenrijk. Je vindt 'm op 16 kilometer ten oosten van skiwalhalla Mayrhofen. Het primaire doel van de dam is de opwekking van waterkracht en de dam ondersteunt een pompwaterkrachtcentrale met een vermogen van 360 MW. De bouw ervan werd in 1986 voltooid, waarna het in 1988 volledig in gebruik genomen werd.

21 kilometer klimmen vanaf Mayrhofen

De weg naar dit pareltje is zowel taai als impressionant. De overheersende rust maakt het tot één van de mooiste plekken in het Zillertal. Grazende koeien, voortkabbelende beekjes, ruige rotswanden en frisse berglucht kleuren de sportieve escapade richting het stuwmeer. Vanaf Mayrhofen is de weg ernaartoe 21,1 kilometer lang en overbrug je in totaal 1236 hoogtemeters, wat resulteert in een gemiddeld stijgingspercentage van om en nabij de 6 procent.

Het eerste deel is vrij eenvoudig, met onderweg ook nog wat restaurantjes voor de liefhebbers. Daarna wordt het steiler, met vervolgens weer wat vals plat-stroken. Maar verschiet ook daar je kruit echter niet, want aan het einde wachten je nog een paar kilometers aan 9 à 10 procent! Dit alles maakt het tot een geweldige klim, met name door de oase van rust. Let wel op: onderweg moet je door een paar tunnels, die wel erg goed verlicht zijn (al zijn lampjes nooit een overbodige luxe in de bergen).

© Youri van den Berg

De weg richting het stuwmeer Zillergründl

Onder de indruk: een bizar hoge en indrukwekkende wand

Met nog ongeveer 7 stijgende kilometers voor de boeg heb je je uiteindelijke einddoel telkens in zicht, wat logischerwijs zowel een motiverende als demotiverende werking kan hebben voor de mentaal. Wanneer je op een gegeven moment écht dicht bij de enorme wand komt, kan je niet anders dan onder de indruk zijn (het 'als dit toch eens zou schuiven of breken'-scenario zal bij menigeen even door het hoofd schieten) en zal je ontegenzeggelijk het gevoel bekruipen dat de wereld daar lijkt op te houden.

© Youri van den Berg

De impressionante wand bij het Zillergründl-stuwmeer

De beloning die helemaal bovenaan het meer en na al die inspanningen op je wacht, is fenomenaal en welverdiend. Vergeet daar dus niet te genieten vooraleer je begint aan de terugweg die je inmiddels bekend is. De Zillergrund Stausee laat zich namelijk kenmerken door glashelder, turquoise water dat gevoed wordt door smeltwater uit de omliggende bergen. Vergeleken met andere delen van het Zillertal is het hier merkbaar stiller. Geen skiliften of grote groepen toeristen, maar ruimte om echt te genieten van de natuur.

Afsluitende tip: de weg naar dit stuwmeer is voor gemotoriseerd verkeer een tolweg en deze tolweg is doorgaans geopend van medio mei tot en met eind oktober. Mocht je buiten deze maanden deze route willen proberen, houd dan rekening met mogelijke wegafsluitingen (en dus roet in het eten).