Wielrennen steeds meer een mindfuck: Van der Poel en Segaert doen het

Dat de marginal gains niet alleen bij het materiaal of het fysieke zijn gebleven, wordt steeds duidelijker. Aero helmen, lichtere fietsen en voedingsschema’s tot op de gram zijn al lang niet meer het hele verhaal. Nee, ook de psychologie in koers maakt grote sprongen, zo blijkt uit twee recente wedstrijden: de E3 Saxo Classic en de GP Denain. Daar werd niet alleen gewonnen met de benen, maar ook geniale meesterzetten in het hoofd.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

De seconde die alles veranderde in de E3

In de E3 Saxo Classic leek Mathieu van der Poel na een monstersolo gewoon “leeg” te lopen in de laatste kilometer. Achter hem zat een groep met namen die je niet cadeau wil doen: Florian Vermeersch, Per Strand Hagenes (deze komt ook in het volgende stuk voor) en Jonas Abrahamsen en later ook Dewulf vormde de groep achtervolgers.

Na een lange solo met stukken tegenwind leek Mathieu van der Poel de strijd te gaan verliezen (ondanks het nieuwe wattage-record van 446 watt gemiddeld gedurende 90 minuten). De achtervolgers sloten bijna aan bij hem in de laatste kilometer. En toen gebeurde er iets wat je zelden ziet. Van der Poel hield zijn benen stil. Geen paniek, geen sprint, geen alles-of-niets. Gewoon stoppen, een fractie van een seconde. Niet rechtop, niet breken, maar ook niet trappen. De reactie? De achtervolgers deden exact hetzelfde. Een minieme aarzeling, een collectieve twijfel. Alsof iemand op de rem van hun brein drukte. Maar het gat was nog niet dicht.

Van der Poel voelde het, rook het bijna, en demarreerde opnieuw. Op het oog niet explosief, niet schreeuwend, maar op kousenvoeten. Precies op het moment dat de anderen nog aan het nadenken waren. Wedstrijd beslist. Dit was geen kracht, dit was controle over het moment.

Segaert speelt het lange spel in Denain

In de GP Denain liet Alec Segaert een andere vorm van koersintelligentie zien. Na een zure nederlaag daags voordien in Nokere Koerse, waar hij na een solo in de laatste meters werd teruggepakt, trok hij in de GP Denain wel aan het langste eind. En hoe; Samen met Hagenes reed hij weg. Op een kasseistrook demarreerde Per Strand Hagenes, die een gat sloeg. Klein, maar genoeg om de koers open te breken. De reflex van veel renners is simpel: dichtrijden. Segaert dacht verder.

Als ik dit dicht rijd, wat dan? Dan zit ik met Hagenes, sterk en explosief, moeilijk te lossen. Dan speel ik zijn spel. Dus hij deed het tegenovergestelde. Hij liet het gat bestaan, twintig tot dertig meter. Geen paniek. Kilometers lang bleef hij daar hangen, ogenschijnlijk op de limiet. Maar dat was schijn.

Hagenes reed zich leeg in de overtuiging dat Segaert aan het breken was. Dat hij elk moment zou terugkomen en dan te kloppen zou zijn. Dat hij moest blijven drukken. Totdat hij brak. En precies op dat moment kwam Segaert, eroverheen zonder pardon. Hagenes had geen antwoord meer. Niet omdat hij minder sterk was, maar omdat hij mentaal was leeggereden.

Niet de sterkste wint, maar de slimste

Wat deze twee momenten gemeen hebben, is niet wattage of materiaal. Het is timing, inzicht en durven afwijken van de reflex. Dit zijn geen ploegentactieken die vooraf uitgetekend zijn in de bus. Dit zijn beslissingen in een fractie van een seconde, alleen, in de chaos van koers.

Daar zit misschien wel de volgende stap in het moderne wielrennen. Waar iedereen fysiek dichter bij elkaar komt, wordt het verschil gemaakt in het hoofd. Zoals ze bij Sporza treffend samenvatten: onvoorspelbaar en onvoorstelbaar. En misschien nog wel belangrijker: reproduceerbaar.

Want stel je voor wat er gebeurt als hele ploegen dit spel gaan spelen. Als twijfel een wapen wordt. Als wachten net zo krachtig is als aanvallen. Dan krijgen we een seizoen waarin niet alleen de benen spreken, maar vooral het brein. Zalig en een beetje schandalig tegelijk.