Vijftien jaar Tour in foto's: Poels en Mollema kijken terug
© Getty Images
In de afgelopen vijftien jaar Tour de France hadden Wout Poels en Bauke Mollema opvallend vaak een rol. Soms in de schaduw, soms in het licht, maar zelden onzichtbaar. Aan de hand van vijf beelden blikken ze terug op hun Tourgeschiedenis: van vallen en opstaan tot winnen en afzien.
>>> Dit artikel verscheen eerder in Bicycling magazine, de Tour de France special van 2026. Abonneren kan hier, een los exemplaar thuis laten bezorgen kan ook, bestel hem hier in onze eigen webshop.
Bauke Mollema: tacticus & solist
© Getty ImagesDebuut namens Rabobank, 2011
‘Als ik deze foto zie, komen er nostalgische gevoelens op. Vooral door de dokter, mecaniciens, buschauffeur… het hele plaatje. Het lijkt zo lang geleden. Mijn eerste Tour was vooral het gevoel dat ik er überhaupt mocht rijden. Dat was al een jongensdroom. Ik volgde de Tour al vanaf mijn jeugd, op de camping met Radio 1 of Tourpoule. De eerste die ik echt goed volgde was 1998. Ja, niet de makkelijkste Tour om in te stappen, haha. Gelukkig was ik toen nog geen prof en is er sindsdien veel veranderd, zeker met de introductie van het bloedpaspoort in 2008. Voor mijn eerste Tour ging ik niet op hoogtestage. Die kwam pas in 2013. Ik trainde deels in Nederland en deels in Spanje in de winter. Het is niet te vergelijken met hoe het nu gaat. Ik werd nog tweede in een etappe, maar moest vooral wennen aan het hoge niveau.’
© Getty ImagesBau & Lau en een zesde plaats, 2013
‘De Tour van Bau & Lau. Op deze foto op de Mont Ventoux zie je Lau nog rechts in beeld. Wat me meteen opvalt zijn die lage velgen. Dat zijn pure klimwielen. Tegenwoordig is aerodynamica veel belangrijker en rijden we met veel hogere velgen. Dit is overigens al wel een aerofiets, een nieuwe van Giant die licht én aerodynamisch was. Voor die tijd vooruitstrevend. Het was de eerste keer dat ik echt doorhad wat de Tour de France betekent. Na twee weken stonden we hoog in het klassement en werd het een gekkenhuis. Genieten is niet het juiste woord; het was vooral stressvol om zo veel aandacht te krijgen. Het was lastig om rust te vinden. Ik ben een avondmens en kon soms tot laat lezen om te ontspannen. Dan dacht ik ineens: shit, morgen moet ik koersen.’
© Getty ImagesMont Ventoux-chaos, 2016
‘De chaos op de Mont Ventoux, maar wat mij vooral is bijgebleven is dat ik een héél goede dag had. Een van mijn beste ooit. Ik kon Froome en Porte volgen en zat niet op mijn limiet. Integendeel, ik kon zelfs aanvallen. Die val met de motor heeft mijn knieblessure veroorzaakt. Een dag later reed ik nog een goede tijdrit en stond ik tweede in het klassement, maar ik heb daarna een week pijnstilling nodig gehad en zat totaal niet lekker op de fiets. Dat deed uiteindelijk meer pijn dan die chaos zelf. 2016 was echt mijn kans op het eindpodium.’
© Getty ImagesEerste Tourritzege, 2017
‘Of een ritzege me gelukkiger maakte? Dat gaat ver om te zeggen, maar op het moment zelf heb je een geluksgevoel. Er viel vooral iets van mijn schouders. Zo van: deze staat op mijn erelijst. Op dagen die mij lagen, bestudeerde ik het parcours goed: waar kan ik aanvallen, waar kun je uit het zicht rijden, waar zit een technisch stuk? Mijn eerste ritzege was deels ook intuïtie. De tweede in 2021 was meer gepland. Ik won twee keer vanuit een sterke en omvangrijke kopgroep. In die groepen deed ik nooit te veel, maar altijd net genoeg. Dat tactische deel van de sport vind ik juist mooi. Leep zijn hoort erbij. Ik heb ooit een lekke band geveinsd om terug te keren in de groep met de favorieten. Pogačar kan dat misschien niet doen, maar bij de meeste renners controleren ze niet of je echt lek hebt. De mecanicien had dat meteen door en gaf me bij de bus een knipoog, haha.’
© Getty ImagesTijdrit in zijn laatste Tour, 2022
‘Dit is mijn laatste Tour. De tijdrit was de dag voor Parijs. Ik werd zesde achter Van Aert, Vingegaard, Pogačar, Thomas en Ganna. Dat kan slechter. Na twaalf jaar bij dezelfde ploeg verandert er veel. Alles wordt groter en meer datagedreven. Dat moet ook. Ik vind het niet moeilijk dat het einde nadert. Zeker de laatste twee seizoenen gaat het ook moeizamer, zowel mentaal als lichamelijk. Ik ben zeker van plan om terug te keren in de Tour de France. Ploegleider zal ik niet worden, maar er eens over ouwehoeren als analist lijkt me wel wat. Of gewoon als fan met een camper langs de kant staan. De sport en de Tour de France hebben me zo veel gegeven. Het blijft mijn passie.’
Wout Poels: knecht & klimmer
© Getty ImagesDebuut namens Vacansoleil, 2011
‘Veel van mijn leeftijdsgenoten volgden de Tour de France. Ik kreeg het mee, maar volgde het niet tot in de details. Het is ook niet dat ik daardoor nostalgie voel, maar wel doordat ik Lieuwe Westra zie staan. Dan denk ik: arme Lieuwe. Zo triest hoe het met hem is afgelopen. Die eerste Tour stapte ik ziek af op de dag dat Johnny Hoogerland in het prikkeldraad belandde. De voorbereiding van toen is niet te vergelijken met nu. Geen hoogtestages, geen trainingskamp. Ik ben nog met Reinier Honig naar Spanje geweest, maar verder trainde ik in Limburg. Het was vooral wennen aan het circus eromheen.’
© Getty ImagesValpartij op weg naar Metz, 2012
‘Op deze foto lijkt het alsof niemand naar me omkijkt, maar Rob Ruijgh heeft mijn helm nog losgemaakt. Iedereen was eerst zijn fiets aan het zoeken. Pas daarna kwam de hulp. Je ziet me liggen, maar ergens vind ik het bijzonder dat er op zo’n moment gewoon foto’s worden gemaakt. Ik scheurde mijn milt en nier. Twee weken IC, twee maanden katheter… ik was helemaal van de kaart. Mijn loopbaan was bijna voorbij voordat hij begonnen was. Nadat ik naar Nederland werd overgebracht uit Frankrijk, besefte ik pas wat de Tour is. Ik was op mijn kwetsbaarst toen ik uit de ziekenwagen werd gehaald, maar er stond wel een camera voor mijn neus. Dat ik na die val zelfs nog op de fiets ben gestapt, was niet handig. Maar ik was tijdens mijn eerste Tour ook al afgestapt, terwijl mijn vader op dat moment longkanker had. Hij zou de volgende Tour niet meer meemaken. Ik voelde me ergens toch schuldig dat ik de finish weer niet zou halen. Dan is de Tour ook gewoon de Tour.’
© Getty ImagesAlpe d’Huez bocht 7, 2015
‘In Venlo zei een arts dat ik misschien moest stoppen. Maar dat was voor mij geen optie. Drie jaar later won ik de Tour als teamgenoot van Chris Froome. Op deze dag deed ik belangrijk werk. Nairo Quintana viel aan op Alpe d’Huez, Froome was ziekjes. Ik deel zo veel mooie verhalen met Chris. Zo waren we eens aan het trainen toen we een eenzame kitten tegenkwamen. Luke Rowe naaide hem dusdanig op dat hij de kitten onder zijn shirt mee naar huis nam. Hij zei: ‘Het is zielig, want die kitten overleeft hier nooit.’ Die eerste Tourzege met de ploeg was mooi, maar vanaf 2016 werd het minder leuk. We werden bespuugd, uitgescholden, soms geslagen. In 2018 werd me gevraagd om als eerste bocht 7 in te gaan, omdat ze bang waren voor het publiek. Het was wel goed voor het teamgevoel, in de koers voelde het soms als wij tegen de rest van de wereld.’
© Getty ImagesRitwinst Saint-Gervais Mont-Blanc, 2023
‘Een van de meest gestelde vragen in mijn tijd bij Team Sky was wanneer ik eindelijk eens voor eigen kans zou gaan rijden, maar daar was ik oprecht niet mee bezig. Ik heb ook vier keer de Tour de France gewonnen, hè. Twee keer met Chris Froome en een keer met Geraint Thomas en Egan Bernal. Ik heb nooit spijt gehad van mijn werk voor anderen. Die vraag kwam me soms mijn neus uit, omdat journalisten niet altijd begrepen dat ik ook weleens een snipperdag nam. Die dachten dat ik structureel top tien kon rijden. Op een bepaald moment wilde ik toch voor ritwinst gaan. Niet dat het me per se gelukkiger maakte, maar het was wel mooi dat ik die rit in 2023 kon bijschrijven. De aanloop naar die Tour was zwaar door het overlijden van teamgenoot Gino Mäder. Ik heb niet getwijfeld om te starten; het was juist fijn om bij de ploeg te zijn. Met mijn vrouw kon ik erover praten, maar met teamgenoten is dat anders. Iedereen had zijn eigen band met Gino. De winter ervoor was hij nog met zijn vriendin en hond bij mij in Monaco komen eten. Bizar dat ik juist in dat jaar die etappe won…’
© Getty ImagesMet Geraint Thomas in zijn laatste Tour de France, 2024
‘De fiets waarmee ik de etappe won, staat bij me op zolder. Na mijn loopbaan ga ik daar iets moois van maken als aandenken. Ik reed mijn laatste Tour de France in 2024. Deze foto met Geraint is gemaakt op weg naar Isola 2000. De tijd vliegt. Je bent jarenlang veel samen, maar als je weg bent bij een ploeg hoor je van de meesten weinig meer. Met Geraint is dat anders; met hem heb ik nog regelmatig contact. We hebben veel meegemaakt samen. Of ik ooit terugkeer in de Tour? Zeg nooit nooit, maar als renner heb ik mijn laatste gereden, denk ik. Misschien een rol bij Unibet Rose Rockets na mijn carrière, maar dat is nog niet concreet. Een rol als analist lijkt me ook wel wat, een beetje dom lullen over de koers, haha. Ik vind het ergens fijn dat het einde nadert, maar ik snak er niet per se naar.’
Meer weten over de Tour de France?
Lees onze verdiepende verhalen en uitleg over de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Bekijk ook onze voorbeschouwingen van alle etappes van de Tour de France.
>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.