"Bijzonder voor een Spanjaard, zo beroerd dalen"

TIjdens de 10e etappe kwamen een aantal gevaarlijke afdalingen waarin zelfs Pidcock, misschien wel de beste daler van het peleton onderuit ging. Na een lelijke val kon hij gelukkig wel weer aansluiting vinden met de klassementsrenners. Het gesmolten asfalt zorgt voor gevaarlijke situaties, waarbij renners makkelijk kunnen wegglijden. In het Bicycling Wielercafe bespreken Erik Breukink en Bart Voskamp de 10e etappe.

"Als je net zo'n stukje gesmolten asfalt pakt"

Opvallend waren de witte wegen: kalk op de gesmolten plekken van het asfalt. Het kalk was op grote delen van het asfalt gestrooid, onhandig, want dan weten de renners niet waar het gesmolten asfalt ligt. Voskamp: “Soms kan je maar beter zien: oke, daar is het glad, dus ik stuur eromheen. Nu was alles wit, dus je gooit de bocht in en ja, als je dan net dat stukje gesmolten asfalt pakt.” Breukink ziet ruimte voor verbetering: “Het moet eigenlijk iets beter, he? Echt dat plekje alleen met kalk, niet heel de weg.” “Helemaal verkeerd aangepakt, we gaan wel even vertellen hoe het moet”, grappen de heren.

Wil je weten hoe dit echt zit? Gerrit Vermeulen ging op onderzoek uit, lees hier: "Witte kalk op de weg tijdens de Tour? Dit is het gevaarlijke geheim".  

Vroeger was het doorbijten

Ze kijken terug op hun eigen wielerjaren: “Dat hadden ze in onze tijd nog niet, kalk op de weg. Gewoon lekker door het gesmolten asfalt, spetters op je benen.” Zelf hebben ze grote valpartijen gezien door het gesmolten asfalt, en hun achterwielen voelen wegschuiven tijdens wedstrijden. Na een vervelende val moest het teer onder de huid vandaan gepeuterd worden waarbij ze met een nagelborstel en waterstofperoxide over de schaafwonden gingen, flink doorbijten: “Deden ze een handdoekje in je mond, of een stuk hout, zo ging dat vroeger”.

"Bijzonder voor een Spanjaard, zo beroerd dalen"

Over de daalkunsten van Gavier Romo zijn de mannen niet te spreken. Tijdens een bocht naar rechts duwen renners normaal met hun linkervoet op het pedaal, en hangen ze met hun schouder naar binnen. Romo hing helemaal andersom, en ging zo ‘vierkant’ de bocht door, “Toch bijzonder voor een Spanjaard, zo beroerd dalen”. Delgado, ook een Spanjaard, deed dat wel beter. Maar er waren ook klimgeitjes, die heel hard naar boven reden, maar niet zo goed konden dalen: “Je moet het ook een beetje kunnen, maar ik bedoel die renners zijn daar opgegroeid. Als je alles tegenovergesteld doet, dat is wel vreemd aangeleerd.” vindt Breukink. Ook Voskamp is niet onder de indruk: “Moeten we toch een keer uitleggen”