Terug naar de Tour van 1990 en 1996 met Erik Breukink en Bart Voskamp
12 juli 2026: de dag dat Mathieu van der Poel als eerste over de finish kwam in etappe 9 van de Tour de France. Ook voor Erik Breukink was dit een bijzondere dag, maar dan een tijdje terug: in 1990. In het Bicycling Wielercafé, tijdens de nabeschouwing op etappe 9 gaan Erik Breukink en Bart Voskamp terug naar de Tour van 1990 en 1996.
Op 12 juli 1990 reed Erik Breukink zijn winnende tijdrit waarmee hij uiteindelijk op de derde plek eindigde in de Tour de France. ‘Een tijdritje, zo’n berg opknallen, daar hield ik wel van.’ Breukink blikt terug op de mooie dag met een belangrijke tijdrit waarin hij tijd won op LeMond die uiteindelijk de Tour won.
“Godverdikke, die Voskamp”
Ook voor Bart Voskamp komt er een jubileum aan: op 18 juli 1996 won hij de 18e etappe van de Tour de France. Bijna 30 jaar geleden reden Voskamp en Breukink samen in de kopgroep waaruit Voskamp uiteindelijk won. Breukink geeft een inkijkje in zijn gedachten tijdens de etappe: “Godverdikke, die Voskamp…” dacht ik toen hij wegreed.”
Voskamp: “We reden met 5 man weg de duinen op bij Hendaye toen Christian Henn die duin omhoog trok. Er stond wind op de kant en ik was de enige die er nog net tussen kon. Toen ik boven kwam dacht ik: “Jee wat rijdt hij hard, dat wordt een lastige!”
“We hadden een gat, maar ik merkte toen we kop over kop naar de finish reden dat het leek alsof hij leegliep. Ik liet niet zien dat ik op niveau bleef, ik deed alsof ik ook wat minder was. Later zei Henn tegen me: “Ja, ik wist zeker dat ik ging winnen Ik zei: “Ja dat wist ik ook!”
Stuur zonder remmen
De heren kijken terug op de verschillen tussen de fietsen van toen en nu, en geven als voorbeeld het soort ligsturen dat de renners toen gebruikten. Sommige rijders pakten zelfs de kabels vast, of helemaal niks. “Gevaarlijke dingen” vindt Breukink, “Handen helemaal niet bij de remmen, het stak ook uit, reed je iemand in de rug met dat stuur“.
“Het heeft niet lang geduurd, het bestaan van die dingen” is Voskamp het met hem eens, maar hij ziet ook voordelen: “Het was wel fijn, dan had je eigenlijk een soort tijdrit fiets waarmee je op kop kon rijden. Nu mag niks meer.”